top

Obyczaje

Kumbria. Rodzice zamordowali córkę, bo nie chciała poślubić swojego muzułmańskiego kuzyna.

Kumbria (Cumbria). Anglia Północno-Zachodnia. 17-latka ukarana śmiercią za to, że kultywowała zachodni styl życia.

16 listopada 2012 prasa brytyjska poinformowała, że Alesha Ahmed nie otrzyma kary za włamanie. Alesha skorzystała z programu ochrony świadka w szeroko opisywanej historii morderstwa jej siostry Shafilei Ahmed. 17-letnią Shafileę (Shafi) rodzice ukarali śmiercią, bo sprzeciwiała się islamskim zwyczajom i chciała żyć w stylu zachodnim.  Zwłoki poćwiartowano i wyrzucono do rzeki.

Alesha Ahmed prawie przez 7 lat ukrywała rodzinną tajemnicę morderstwa. Dzięki jej zeznaniom ponownie zbadano sprawę zaginięcia jej siostry i aresztowano winnych w tym roku. Sąd wyświetlił okoliczności „honorowego zabójstwa”, którego Alesha była świadkiem i zrezygnował z jej uwięzienia za organizowanie rabunku w domu jej rodziców z uwagi na jej pomoc w śledztwie i traumatyczne przeżycia.

Shafilea Ahmed

Shafilea Ahmed

Shafilea Ahmed urodziła się w Bradford, a jej brytyjski paszport przyczynił się do jej zguby. Stał się bowiem częścią kontraktu zawartego przez jej rodziców z rodzicami Rafakata, który „pragnął poślubić kobietę z brytyjskim paszportem”. Nie przeszkadzało mu, że kuzynki nigdy nie poznał, bo to nie ona była głównym celem.

Shafilea została zmuszona do podróży samolotem do Pakistanu, rodzice do jej napoju dodali narkotyk.

Podczas jazdy samochodem do wioski, znajdującej się dwie i pół godziny od Islamabadu, w dystrykcie Gujrat, prowincja Pundżab, otrzymała serię propozycji małżeństwa. Okazywano jej zdjęcia potencjalnych zalotników. Napięcie rosło, kiedy odrzuciła wszystkie propozycje.

Wioska Uttam, do której ją zabrali rodzice różniła się bardzo od jej rodzinnego Warrington. Do wioski jechało się mijając sklepy z bronią AK-47. Uttam jest pokojową wioską, uprawia się tam pszenicę.

Matka Shafilei – Farzana (czyt: far-zana), 48 lat i jej mąż Iftikhar Ahmed, lat 51, nie kryli się z tym, że chcą dla niej męża z Pakistanu. Farzana i Iftikhar są muzułmanami sunnickimi i kuzynostwem pierwszej krwi, którzy mieszkali obok siebie i w dzieciństwie zostali sobie zaślubieni w zaaranżowanym małżeństwie – Rishta. Wyjaśnienie mieszkańca Karachi: „Rishta jest słowem z języka Urdu (oficjalnego języka w Pakistanie) i oznacza „związek”. Jeżeli rodzice lub krewni mówią, że mają dla ciebie rishta oznacza to, że wybrali dla ciebie żonę/męża)”.

Wuj Imtiaz Ahmed, z wioski Uttam : „Jego ojciec (ojciec Rafakata) szukał dla niego okazji do wyjazdu do Wielkiej Brytanii.

„W tych wioskach zawsze żenimy się z członkami rodziny.” Ahmed wyjaśnił: „Nie jestem za zmuszaniem nikogo do małżeństwa, jeżeli ktoś tego nie chce, ale w naszej rodzinie dzieci zawsze respektowały nasze decyzje. Są w naszym centrum uwagi więc uszanują naszą decyzję”.

Imtiaz jest rolnikiem i uprawia rodzinne pola pszenicy, podczas gdy reszta rodziny wyemigrowała do Wielkiej Brytanii. Dzień przed wywiadem wziął udział w pogrzebie dalekiego krewnego, który został zamordowany jak spał na dachu swojego domu i był ofiarą rywalizacji gangów.

Shafi odmówiła poślubienia 10 lat starszego kuzyna. Rodzice zabrali jej paszport a ona sama miała pozostać w Pakistanie do czasu zajścia w ciążę. Prawdopodobnie tylko gdyby zaszła w ciążę mogła wyjechać z powrotem do Anglii.  Dziewczyna próbowała popełnić samobójstwo, wypiła wybielacz. Wówczas rodzice postanowili wrócić razem z nią.

Po powrocie Shafi od razu trafiła na intensywną opiekę w szpitalu. Miała uszkodzenie krtani i wymagała ciągłej opieki. Kiedy inny pacjent spytał ją dlaczego wypiła wybielacz odpowiedziała: „Ty nie wiesz co oni mi tam zrobili”.

Shafi spędziła w szpitalu 4 miesiące i, ponieważ nie mogła jeść, schudła 12 kilogramów.

Młodsza siostra Shafi – Mevish powiedziała przyjaciółce, że jej matka zakazała jej opiekować się siostrą i kazała przestać karmić ją, twierdząc, że nie chce aby przeżyła. Ale Mevish, obecnie w wieku 22 lat, w sądzie kryła rodziców.

W trakcie śledztwa ujawniono list, który napisała do przyjaciółki, która chciała wiedzieć co się stało z Shafi. Mevish pisała: „Chciałabym nigdy nie zobaczyć tego co widziałam, ale to zobaczyłam”, „to samo przytrafi się mnie”. W sądzie zaprzeczała aby to były listy o śmierci. Stwierdziła, że to był wynik twórczego pisania (oryg. „free writing„), „fikcja”. Zaprzeczyła też aby groziła przyjaciółce w 2008 roku i że potraktowała ją agresywnie. Umówiła się na spotkanie w parku i zażądała od przyjaciółki kartek z pamiętnika mówiących o tym jak wyznała jej morderstwo siostry. Kiedy ta odmówiła, twierdząc, że jest to jej pamiętnik Mevish złapała jej rękę i przydusiła do ściany mówiąc „jeżeli chcesz ze mną pogrywać ja dla ciebie rozpocznę grę piekielną”.

Oprócz Mevish rodziców w sądzie wspierał sym Junyad. Twierdził, że Shafilea zasłużyła na to co ją spotkało.

Shafilea zniknęła ze szkoły 11 września 2003 roku. Po ok. tygodniu szkoła zawiadomiła policję. Kiedy jednak detektywi stwierdzili, że przestała leczyć gardło zaczęli podejrzewać morderstwo. W lutym 2004 roku odnaleziono szczątki Shafilei w rzece Kent (Cumbria) w takim stanie, że patolog nie mógł określić przyczyny zgonu.

Policję zainteresowały wiersze Shafilei, zwłaszcza „I Feel Trapped”,  który napisała w stanie przygnębienia. Dała w nim ujście swoim emocjom pisząc o tym jak bardzo czuje się ignorowana przez rodziców i jak życie jest beznadziejne oraz, że przez napięcia w rodzinie musiała kilka razy uciekać z domu.

Wynoszenie trumny Shafilei. W drzwiach ojciec Iftikhar Ahmed.

Wynoszenie trumny Shafilei. W drzwiach ojciec Iftikhar Ahmed

Siedem tygodni po znalezieniu szczątków Shafilei odbył się pogrzeb, w czasie którego ojciec Iftikhar, opłakiwał śmierć córki.

Prasa pisała w maju 2004 roku: „Żałobnicy zebrali się na zewnątrz domu przy Liverpool Road, gdzie wniesiono trumnę, przykrytą zielonym aksamitem udekorowanym islamskimi inskrypcjami, aby krewni i przyjaciele mogli dokonać ostatniego pożegnania.

„Dwie minuty później Ahmed wyszedł na zewnątrz nie będąc w stanie kontrolować łez.”

Sąd ustalił, że wcześniej pracownicy komunalni i od spraw bezdomnych opowiadali jak przyszła dziewczyna w poszukiwaniu zakwaterowania. Chciała uciec od rodziców, którzy zmuszali ją do małżeństwa. W oświadczeniu wymaganym do udzielenia alarmowego lokum napisała o tym jak rodzice znęcają się nad nią od dwóch lat, jak jeden z rodziców trzyma ją a drugi bije. Napisała że regularnie zabraniają jej chodzić do koledżu oraz podjęcia pracy dorywczej. Dziewczyna miała nadzieję, że dostanie jeden pokój a dzięki pracy urzędu i policji rodzice się od niej odczepią. Stało się inaczej. Wróciła do domu w asyście ojca.

Ośmiu członków rodziny zostało aresztowanych za mataczenie, ale ostatecznie zaniechano postępowania w sprawie nie mając pewności co do podróży do Pakistanu. Rodzina utrzymywała, że w Pakistanie doszło do wypadku i Shafi napiła się wybielacza w łazience, przez pomyłkę, kiedy była przerwa w dostawie prądu. W tegorocznej sprawie sądowej oskarżyciel nazwał te tłumaczenia „głupim i oczywistym kłamstwem”. To co obecnie wydaje się oczywiste nie było takim wtedy. Ahmed potrafił wybrnąć z najdziwniejszych sytuacji używając jednego prostego sposobu: kiedy pojawiały się niewygodne pytania policji czy pracowników urzędów i organizacji oskarżał ich o rasizm. W kraju przesiąkniętym poprawnością polityczną zamykało to wszystkim usta.

Shafilea przed śmiercią skarżyła się także przyjaciołom, że jest w domu bita, a rodzice zabrali z jej konta bankowego 2000 funtów. Jak się później okazało zrobili to aby sfinansować jej podróż do Pakistanu. Innego razu dziewczyna uciekła z domu, a kiedy pojawiła się w szkole, po lekcjach ojciec przyjechał ją zabrać z powrotem do domu. Zmusił nauczyciela aby ten zawiadomił policję.

Ojciec Shafilei krzyczał, że przynosi ona wstyd rodzinie. Zakazywał jej nosić szkolny mundurek bo był zbyt „zachodni”. Dziewczyna przebierała się w szkole a zanim ojciec przyjeżdżał po nią, w ukryciu, przebierała się z powrotem w stroje tradycyjne.

Sprawa Iftikhara i Farzany

Małżeństwo Ahmedów w sądzie.

Małżeństwo Ahmed oskarżene o zamordowanie córki. Na podstawie akt sądowych.

Sędzia śledczy Justice Roderick Evans z Chester Crown Court, prowadzący sprawę morderstwa w 2012 roku  powiedział im: „Wasza troska o wstyd w waszej społeczności była większa niż miłość do dziecka.”

Dalej sędzia pytał: „Czym jest to, co wam dwojgu, którzy daliście jej życie kazało ją zabić?”.

Kontynuował: „Wybraliście życie z rodziną w Warrington, ale chociaż mieszkaliście w Warrington wasze społeczne i kulturowe postawy pochodziły z pakistańskiej wsi, i to te, postanowiliście wpajać swoim dzieciom.

„Szafilea była zdecydowną, zdolną i ambitną dziewczyną, która chciała żyć życiem typowym dla miasta i kraju, w którym wy zdecydowaliście się żyć i sprowadziliście ją na świat.

„Niemniej jednak wy nie tolerowaliście życia jakim ona chciała żyć.

„Chcieliście aby wasza rodzina żyła i w Pakistanie i w Warrington.

„Chociaż poszła do lokalnej szkoły zabranialiście jej spędzania czasu z koleżankami, które miały biały kolor skóry.

„Zabranialiście jej ubierać się w stylu zachodnim i rozmawiać z kolegami.

„Była na rozdrożu pomiędzy dwoma kulturami i dwoma sposobami życia, kulturą, która ją otaczała wokół i kulturą, którą wy staraliście się jej wpoić.”

„Wasze dążenie, aby rozumiała i szanowała wasze dziedzictwo kulturowe jest w pełni zrozumiałe. Ale kazać jej żyć w zamkniętym kulturowo kręgu, odrębnym od kraju w którym mieszka, było nierealne, destrukcyjne i okrutne.

„Zabiłeś jedną córkę, ale zniszczyłeś życie pozostałych dzieci.”

Ahmed Iftikhar

Ahmed Iftikhar 2012

Prokuratura udowodniła, że Shafilea została zabita, bo chciała prowadzić zachodni styl życia, a to najbardziej zawstydzało rodziców. Także to, że nie wyszła za muzułmańskiego kuzyna jakiego dla niej wybrali.

Alesha Ahmed, zeznała w sądzie co działo się kiedy widziała siostrę po raz ostatni. Widziała w kuchni matkę sortującą koce i prześcieradła oraz trzymającą rolki worków do śmieci. Shafi, ubrana w sukienkę w europejskim stylu, została przyprowadzona przez ojca z jej miejsca gdzie pracowała w niepełnym wymiarze godzin. Rodzice oboje szukali u niej pieniędzy i dowodów kontaktów z chłopcami. Aleshę zamroziło. Widziała jak ojciec z matką złapali Shafi za szyję i zaczęli ją dusić. Matka powiedziała do męża: „Po prostu skończ to tutaj” po czym siłą założyli jej folię na usta. Shafi zaczęło brakować powietrza i zmoczyła się. Próbowała coś zrobić. W końcu zabrakło jej sił a jej oczy „wywróciły się”. Ahmed uderzył jej obojętne ciało.

Alesha opowiadała w sądzie jak wystraszone rodzeństwo pobiegło do górnego pokoju a ona widziała ojca wynoszącego ciało Shafi w kocu. Dzieci miały później zabronione mówić o tym co się stało, „bo spotka je to samo”.

Oboje mordercy zostali uznani przez dwa niezależne zespoły ławników 5 kobiet i 7 mężczyzn za winnych i skazani na dożywocie. Otrzymali minimum 25 lat więzenia każdy.

Prokurator Paul Whittaker oddał hołd Aleshy Ahmed za odwagę, którą wykazała aby złożyć zeznania obciążające rodziców.

Vivi – Pierwsza żona

Badania DNA wykazały też, że Iftikhar kłamał na temat swojego pochodzenia. Nie jest synem brytyjskiego obywatela co wielokrotnie powtarzał szukając większego poważania. W czasie jednej z interwencji w domu Ahmedów urzędnicy znaleźli sztabki złota w folii razem z paszportami. Nie ustalono skąd posiadał złoto i w jakim celu trzymał je razem z paszportami.

Okazało się także, że miał on inną żonę Dunkę, Vivi Lone Andersen, z którą zawarł ślub w czerwcu 1982 w Kopenhadze. Oboje mieli syna (Tony Andresen) a Iftikhar pozostał w Kopenhadze do 1986 r. kiedy otrzymał od rodziny z Pakistanu list z instrukcjami. Było w nim żądanie aby porzucił  kobietę, z którą żyje i wziął ślub uzgodniony dla niego kiedy był dzieckiem w Pakistanie. Iftikhar powiedział żonie, że musi wyjechać do Pakistanu aby odwiedzić chorą matkę.

Vivi Anderson i Ahmed vel "Buzz" (Buzzer)

Vivi Anderson i Ahmed Iftikhar vel „Buzz” (Buzzer)

Jako mąż Dunki miał swobodę poruszania się po Europie. Razem z Farzaną, która zaszła w ciążę, osiedlili się w Wielkiej Brytanii, w Bradford. Vivi razem z synem dołączyła do męża. Farzanę przedstawiono Vivi jako członkinię rodziny zaproszoną z Pakistanu, co było prawdą, bo Farzana była też jego najbliższą kuzynką. Jednak pracownik służby zdrowia ustalił, kto jest ojcem dziecka Farzany. Vivi nabrała też podejrzeń, kiedy wuj traktował Farzanę jakby była żoną Iftikhara i jednocześnie z lekceważeniem traktował Vivi mając Iftikharowi za złe, że poślubił białą kobietę .

Iftikhar przyznał wtedy, że wyjechał do Pakistanu, aby poślubić Farzanę i sprowadzić ją do Europy a ona natychmiast zaszła w ciążę. Powiedział żonie, że Farzana była mu dedykowana już kiedy byli dziećmi i popełniłaby samobójstwo gdyby tego nie zrobił. Vivi opuściła Wielką Brytanię w tym samym miesiącu, w którym przybyła. Wcześniej musiała być hospitalizowana, bo jak powiedziała „w kłótni włożyła rękę w szklane drzwi.”.

W sierpniu br w wywiadzie dla ITV News Vivi wspominała rozmowy z Ahmedem z tamtego czasu. Pamięta, jak powiedział, że może zostawić syna pod jej opieką, żeby dorósł bo jest chłopcem i wpływ ojca jest niepotrzebny. Powiedział, że gdyby to była dziewczynka nie wolno byłoby mu jej zostawić na wychowanie przez żonę bez „jego przewodnictwa na islamski sposób”.

Vivi oświadczyła, że mieli w Danii ślub cywilny oraz, że nie wie jakie jest w Wielkiej Brytanii prawo odnośnie posiadania dwóch żon, ale nadal są małżeństwem. Po narodzinach Shafilei powiedział, że da Vivi rozwód i pieniądze na syna. Od tego czasu się nie kontaktował. Nie przysłał też żadnych pieniędzy ani rzeczy, które ona zostawiła w Anglii.

Vivi wspomina dalej męża: on uwielbiał Zachodnią kulturę, dyskoteki i obcisłe dżinsy. Lubił białe dziewczyny i jak nazywają  go ” Buzzer” (Brzęczyk). Vivi wierzy, że Buzz się z nią nie kontaktował bo bał się, że może być aresztowany i on ożenił się z nią z miłości a z Farzaną musiał bo popełniła by samobójstwo.

Sprawa Aleshy

Alesha była inicjatorem napadu na własną rodzinę w 2010 roku. 22-letni brat Junyad był kopnięty butem podbitym metalem, 21-letnia siostra Mevish była bita młotkiem. Matka Farzana, Junyad, Mevish i inna młodsza siostra, której imienia nie można ujawnić, zostali związani i celowano do nich pistoletem półautomatycznym grożąc śmiercią. Alesha nie brała udziału w napadzie. Była w czasie napadu w domu i słyszano jak rozmawia z członkami gangu. Rabusie zabrali kosztowności (w tym sztabki w złocie) wartości 10-30 tys funtów i gotówkę 3000 funtów. Faktyczna wartość nie jest znana, łupu nie odzyskano.

Alesha Ahmed

Alesha Ahmed

Junyad ze straszym bratem oswobodzili się i starali się zatrzymać sprawców ale zostali pobici. Gangsterzy celowali w Farzanę i grozili, że zabiją całą rodzinę. Rodzeństwo zbiło młotkiem szybę i zaczęli wołać o pomoc. Wtedy rabusie zbiegli.

Obrońca Isabella Forshall zwróciła uwagę, że Alesha zasługuje, aby uniknąć kary za pomoc w napadzie, z uwagi na to, że jej dom był sceną dla przemocy i śmierci Shafilei oraz, że w takim przypadku waga czynów może być inaczej oceniona. Obrońca poinformował sąd, że Alesha złożyła obszerne zeznania na temat śmierci siostry.

Sędzia Justice Irwin z Sądu Królewskiego w Southwark, zaznaczył, że sprawa jest zupełnie wyjątkowa i wymaga nadzwyczajnego złagodzenia kary. Mówił, iż psycholog jest zaniepokojony stanem umysłu Aleshy.

Irwin powiedział: „Na Twoją przyszłość padnie cień wszystkiego co się stało i to może potrwać długo zanim osiągniesz spokój i normalność. Moim zdaniem jest to sprawa o litość”.

Alesha, która już wcześniej przyznała się do spisku prowadzącego do napadu, otrzymała wyrok 12 miesięcy więzienia w zawieszeniu na dwa lata. Wyrok zapadł w połowie listopada br.

Pozostałych sprawców poszukuje policja z Cheshire, która udostępniła ich zdjęcia tutaj: Cheshire Constabulary.

Saima Afzal, niezależny członek Policji Lancashire powiedział: „…Nie ma statystyki przestępstw honorowych. W Wielkiej Brytanii możemy mówić o 10.000 honorowych przestępstwach rocznie, ale to tylko łagodne przypuszczenia, myślę, że jest o wiele więcej. W ubiegłym roku tylko irańskie i kurdyjskie organizacje praw kobiet (IKWRO) podały, że 3000 honorowych ataków miało miejsce w Wielkiej Brytanii.”

Nie wiadomo, którą z kolei ofiarą morderstw honorowych była Shafilea Ahmed. Nie wiadomo ile zastraszonych dzieci żyje w cieniu zbrodni, bojąc się rodziców, rodzeństwa, kuzynów, nieznajomych.

Policja minimalizowała kulturowy aspekt morderstwa a nadinspektor śledczy Geraint Jones spuentował” „To nie było żadne ‚honorowe morderstwo‚ tylko czysty przykład morderstwa”.

Ludność azjatycka tylko z takich krajów jak Pakistan, Afganistan, Indie i Bangladesz jest największą grupą emigracyjną współczesnej Wielkiej Brytanii i liczy 2 mln obywateli. Liczba wyznawców Islamu w Wielkiej Brytanii w 2010 roku osiągnęła 2,9 mln ludzi (w 1961 roku było to 50 tys. osób)

27 listopada 2012

Powiązane:

1 comment - Co o tym myślisz?  Zamieszczone przez admin - Listopad 27, 2012 at 2:01 pm

Kategorie: Obyczaje  Tagi:

Contact Form Powered By : XYZScripts.com